اين امر جلوگيرى شود . از اينجاست كه جايز نيست كبور يكشنبه گردد و فصح متقدم روز چهارشنبه و عنصره‌اى كه تقدم يافته روز پنجشنبه شود چه ، از اين امور لازم مىآيد كه آغاز سال روز جمعه شود و موانع سابق الذكر روى خواهد داد . اين بود كه علماى يهود در تأليف حساب اين اعياد دقت بسيار نمودند كه مبادا طورى اتفاق افتد كه دو روز فراغ و تعطيل از پى يكديگر درآيد و نيز عرابا در روز شنبه نيفتد چه ، در اين روز بايد كه يهودان تصدق دهند و بر منبرى كه اورون نام دارد طواف كنند و اين منبر را كلواذ نيز مىگويند و نيز مبادا بورى در روز شنبه روى دهد و از هامان آتش زدن و شادمانى در آن باز بمانند و نيز مبادا عنصره روز شنبه افتد و نتوانند كه نوبر زراعت و ديگر امور مذكور را كه اتيان و انجام آن ، كار محسوب مىشود در روز شنبه كه روز آسودگى و بيكارى است انجام دهند . ابو عيسى وراق در كتاب مقالات از طايفه‌اى از يهودان كه آنانرا مغاربه گويند نقل مىكند كه عقيده ايشان اين است كه هيچ عيدى صحيح نيست مگر اينكه ماه در شب چهارشنبه‌اى كه روز سه‌شنبه پيش از آن بود ، هنگام غروب آفتاب در زمين بنى اسرائيل بدر باشد و چنين وقتى را طايفه مذكور سر سال مىشمارند و اعياد و شهور خود را از آن روز آغاز مىكنند و اعياد ايشان بر اين عقيده دور مىزند به اين دليل كه خداى تعالى دو نور عظيم را در روز چهارشنبه خلق كرده و اين‌طور از عقيده اين طايفه استنباط مىشود كه جز در روز چهارشنبه فصح را جايز نمىدانند و شرايط و سنت و اعمال آن را جز بآنانكه در زمين بنى اسرائيل باشند واجب نمىشمارند و اين عقيده بر خلاف همه اعتقادات يهود و منافى با منطوق تورات است . اما طايفه عنانيه اوايل شهور را از راه ديدن هلال بدست مىآورند و عبور را چنان كه سابقا ذكر يافت از راه پيش شناختن سال بدست مىآورند . اين طايفه باكى ندارند كه اين اعياد بچه روز از روزهاى هفته اصابت كند